Maand: juni 2021

Bach – Das Wohltemperierte Klavier (BWV 846-869)

Bach – Das Wohltemperierte Klavier – András Schiff
Teil I / Nr 22 BWV 867 b-Moll Praeludium patheticum Ricercar 1:26:21
  • Teil I / Nr 1 BWV 846 C-Dur Arpeggiertes Klangflächenpräludium Engführungsfuge 0:00
  • Teil I / Nr 2 BWV 847 c-Moll Figuriertes Präludium Tanzfuge 3:40
  • Teil I / Nr 3 BWV 848 Cis-Dur Tanzpräludium / Menuett Fuga incomposta 6:57
  • Teil I / Nr 4 BWV 849 cis-Moll Aria Ricercar (Tripelfuge) 10:57
  • Teil I / Nr 5 BWV 850 D-Dur Figuriertes Präludium Fuga pathetica im franz. stil 17:22
  • Teil I / Nr 6 BWV 851 d-Moll Figuriertes Präludium Fuga composta 20:36
  • Teil I / Nr 7 BWV 852 Es-Dur Figuriertes Präludium Tanzfuge 25:09
  • Teil I / Nr 8 BWV 853 es-Moll Aria pathetica Ricercar 30:34
  • Teil I / Nr 9 BWV 854 E-Dur Tanzpräludium Fuga sciolta 38:48
  • Teil I / Nr 10 BWV 855 e-Moll Aria / figuriertes Präludium Invention 41:10
  • Teil I / Nr 11 BWV 856 F-Dur Tanzpräludium Tanzfuge 44:27
  • Teil I / Nr 12 BWV 857 f-Moll Praeludium ligatum Fuga pathetica 46:45
  • Teil I / Nr 13 BWV 858 Fis-Dur Tanzpräludium Tanzfuge 52:53
  • Teil I / Nr 14 BWV 859 fis-Moll Sinfonia Fuga pathetica 56:42
  • Teil I / Nr 15 BWV 860 G-Dur Figuriertes Präludium Tanzfuge 1:00:22
  • Teil I / Nr 16 BWV 861 g-Moll Praeludium patheticum Fuga pathetica 1:04:18
  • Teil I / Nr 17 BWV 862 As-Dur Concerto Fuga pathetica 1:07:58
  • Teil I / Nr 18 BWV 863 gis-Moll Sinfonia Fuga pathetica 1:11:35
  • Teil I / Nr 19 BWV 864 A-Dur Sinfonia Tanzfuge 1:15:06
  • Teil I / Nr 20 BWV 865 a-Moll Concerto Fuga ligata 1:18:35
  • Teil I / Nr 21 BWV 866 B-Dur Figuriertes Präludium Tanzfuge 1:23:23
  • Teil I / Nr 22 BWV 867 b-Moll Praeludium patheticum Ricercar 1:26:21
  • Teil I / Nr 23 BWV 868 H-Dur Sinfonia Fuga plagalis 1:31:54
  • Teil I / Nr 24 BWV 869 h-Moll Sonata Fuga pathetica 1:35:09

Leif de Leeuw Band (2021)

  • Leif de Leeuw – gitaar
  • Sem Jansen – zang/gitaar
  • Willem ‘t Hart – toetsen
  • Boris Oud – bas/zang
  • Tim Koning – drums
  • Joram Bemelmans – drums

Talking Heads – Stop Making Sense (1984)

Stop making sense

 

Stop Making Sense is een Amerikaanse film uit 1984 onder regie van Jonathan Demme. De film toont live opnamen van Talking Heads. De opnamen werden gedurende drie dagen gemaakt in het Pantages Theatre in Hollywood. 88 min.

  • 1:31 – Psycho Killer
  • 6:42 – Heaven
  • 10:39 – Thank You For Sending Me An Angel
  • 12:56 – Found a Job
  • 16:48 – Slippery People
  • 21:09 – Cities
  • 24:51 – Burnin’ Down the House
  • 29:04 – Life During Wartime
  • 35:31 – Making Flippy Floppy
  • 40:42 – Swamp
  • 45:13 – What a Day That Was
  • 51:46 – Naive Melody (This Must Be the Place)
  • 57:17 – Once in a Lifetime
  • 1:02:53 – Big Business/I Zimbra – 1:07:38
  • 1:10:26 – Genius of Love (TOM TOM CLUB)
  • 1:15:36 – Girlfriend Is Better
  • 1:20:46 – Take Me to the River
  • 1:28:52 – Cross-Eyed and Painless
  • 1:36:36 – Credits
  • David Byrne – lead vocals, guitar
  • Tina Weymouth – bass, keyboard bass, guitar, lead vocals in Tom Tom Club
  • Chris Frantz – drums, vocals in Tom Tom Club
  • Jerry Harrison – guitar, keyboards, backing vocals
  • Steve Scales – percussion, backing vocals
  • Lynn Mabry – backing vocals
  • Ednah Holt – backing vocals
  • Alex Weir – guitar, backing vocals
  • Bernie Worrell – keyboards
  • Directed by Jonathan Demme

Vicky Cristina Barcelona

Vicky Cristina Barcelona
Vicky Cristina Barcelona

Vicky Cristina Barcelona is een Amerikaanse romantische komedie uit 2008 geschreven en geregisseerd door Woody Allen.

 

Actrice Penélope Cruz won een Oscar voor haar bijrol als de extreme Maria Elena. Daarnaast kreeg de productie meer dan dertig andere filmprijzen toegekend, waaronder een Golden Globe voor beste ‘komedie of musical’, Independent Spirit Awards voor zowel het script als Cruz en ook zowel een BAFTA Award als een Goya voor Cruz. Een verteller (Christopher Evan Welch) praat de diverse scènes aan elkaar.

 

Vicky (Rebecca Hall) en Cristina (Scarlett Johansson) zijn hartsvriendinnen, maar karaktertechnisch elkaars volstrekte tegenpolen. Ze reizen samen naar Barcelona om er de zomer door te brengen. Vicky houdt van zekerheid en wil er ter plekke haar masterstudie ‘Catalaans leven’ afmaken voor ze met haar verloofde Doug (Chris Messina) trouwt. Cristina weet nog niet wat ze met haar leven wil en houdt van spontane opwellingen en passievolle liefde zonder vooruit te kijken. Zij vindt vooral de verandering van omgeving leuk en is geïnteresseerd in de plaatselijke cultuur. Ze zijn samen naar Spanje gekomen op uitnodiging en als gasten van het al een tijd getrouwde echtpaar Mark (Kevin Dunn) en Judy Nash (Patricia Clarkson).

 

Wanneer Vicky en Cristina ergens samen aan een tafeltje zitten, worden ze aangesproken door de bohemiene schilder Juan Antonio Gonzalo (Javier Bardem). Hij doet ze direct een ongewoon voorstel. Hij wil dat beide meisjes één uur later met hem meegaan naar Oviedo om er samen te genieten van de plaatselijke cultuur, lekker te eten én samen het bed te delen. Vicky piekert er niet over en laat daar geen onduidelijkheid over bestaan. Cristina is wél in voor een avontuur en haalt haar vriendin over om mee te gaan. Die geeft toe, maar gaat mee voor de cultuur en het eten, niet voor seks. Zodoende gaat Vicky ’s avonds naar haar hotelkamer en Cristina naar die van Gonzalo. Voor er iets gebeurt, krijgt ze last van haar maagzweer en is ze gedwongen enkele dagen in bed uit te zieken.

 

Met Cristina ziek in bed, brengen Vicky en Gonzalo de rest van het weekend samen door. Hij laat haar de bezienswaardigheden van Oviedo zien, ze voeren filosofische gesprekken over leven en liefde en hij stelt haar voor aan zijn vader. Ze groeien steeds meer naar elkaar toe en op de laatste dag van het weekend gaat Vicky met een wijntje op naar bed met Gonzalo. Ze zwijgen hier allebei over tegen Cristina en gaan met zijn drieën terug naar Barcelona.

Twee weken later komt Doug naar Barcelona om in het geheim eerder dan gepland met Vicky te trouwen in Spanje. De ‘échte’ bruiloft doen ze in de Verenigde Staten nog wel een keer over, maar dit lijkt hem een mooi romantisch verhaal om te kunnen vertellen aan zijn zakenrelaties. Gonzalo laat Vicky met rust en blijft afspreken met Cristina. De twee krijgen een relatie en na verloop van tijd trekt zij bij hem in. Ze gaat zich helemaal op haar plaats voelen in zijn levensstijl.

 

Dan wordt hij opgebeld met de mededeling dat zijn ex-vrouw Maria Elena (Penélope Cruz) een zelfmoordpoging heeft gedaan. Hij vertrekt en komt even later terug met Maria Elena en deelt mee dat zij een tijd blijft logeren in het gastenverblijf. De Spaanse ziet de nieuwe vriendin van haar ex-man in het begin helemaal niet zitten, maar ontdooit langzaam voor haar. Het huwelijk tussen Gonzalo en Maria Elena liep stuk vanwege hun slaande ruzies, maar met Cristina erbij kan iedereen prima met elkaar overweg. Er ontstaat zodoende een driehoeksverhouding tussen zowel Gonzalo en beide vrouwen als tussen de vrouwen onderling. Ondertussen krijgt de inmiddels getrouwde Vicky Gonzalo ook niet meer uit haar hoofd.

Vicky Cristina Barcelona
Vicky Cristina Barcelona

Ballets Russes

Ballets Russes
Ballets Russes

In de eerste decennia van de 20e eeuw maakten de Ballets Russes van het ballet een moderne kunstvorm. Impresario Sergej Djagilev toerde met dit gezelschap door Europa. Vooral het werk van choreograaf Michel Fokine legde de basis voor het modern ballet. Hij kwam in opstand tegen de conventies en gebruikte klassieke passen om nieuwe ideeën uit te drukken. Voorts vulde hij de academische techniek aan met vormen afgeleid van oosterse en moderne dans. Fokine hechtte tevens belang aan de eenheid van dramatische actie. Dit gaf aanleiding tot kortere balletten met een enkele handeling. Ook Vaslav Nijinsky, Bronislava Nijinska, Léonide Massine en George Balanchine zetten de klassieke dans naar hun hand.

 

Onder invloed van de Ballets Russes verminderde het gebruik van mime. De expressieve kracht van beweging verving conventionele gebaren. Ballet werd ook minder gestileerd en zweverig. Zo introduceerden Polovetzer dansen (1909) en Sjeherazade (1910) openlijke seksualiteit en gewelddaden. Een andere innovatie was de definitief hernieuwde aandacht voor mannelijke dansers. Met Le spectre de la rose (1911) creëerde Fokine zelfs een androgyne rol. De danser in deze pas de deux heeft een variatie of danssolo, voordien enkel toegekend aan ballerina’s. Bovendien vraagt zijn choreografie een traditioneel vrouwelijk armgebruik (port de bras). Vanaf Les Sylphides (1909) werd het corps de ballet een artistiek medium op zichzelf, los van de functie als achtergrond voor de voornaamste dansers.

 

Kunstenaars Alexandre Benois en Léon Bakst moderniseerden met hun bijdragen het kostuum- en decorontwerp. Ze gebruikten felle kleuren, tegen het roze en de pasteltinten van klassiek ballet in. Met realistische decors gaven ze nauwkeurig de historische context van de verhalen weer. Daarnaast getuigden enkele stukken van exotisme. Een duidelijk voorbeeld is Le dieu bleu (1912). Later gebruikten de Ballets Russes ontwerpen van kunstschilders zoals Natalja Gontsjarova en Pablo Picasso. Het realisme maakte dan plaats voor invloeden uit het kubisme, primitivisme en de art nouveau.

 

Ook de muziek uit deze periode was vernieuwend. Igor Stravinsky schreef een aantal composities die het publiek zelfs los van de actie waardeerde. De vuurvogel (1910) en Le Sacre du printemps (1913) behoren tot zijn populairste werken. Léonide Massine verschoof de aandacht van plot naar muziek met zijn symfonisch ballet Choreartium (1933). Hij zocht de grens van theater en moderne dans op.

Angkor Wat

Angkor Wat
Angkor Wat

Angkor Wat is een tempelcomplex in Cambodja en het grootste religieuze monument ter wereld, met een oppervlakte van 162,6 hectare. Het werd oorspronkelijk gebouwd als een hindoetempel voor het Khmer-rijk en transformeerde geleidelijk in een boeddhistische tempel tegen het einde van de twaalfde eeuw. Het werd gebouwd door de Khmerkoning Suryavarman II in de vroege twaalfde eeuw in Yaśodharapura, de hoofdstad van het Khmer-rijk, als zijn staatstempel en uiteindelijke praalgraf. Angkor Wat was gewijd aan Vishnoe, waarmee gebroken werd met de Shaivistische traditie van eerdere koningen. Als enige tempel in de omgeving bleef het een belangrijk religieus centrum, dankzij de goede conservering. De tempel geldt als het hoogtepunt van de hoog klassieke stijl van Khmerarchitectuur. Het is een symbool van Cambodja geworden en staat op de nationale vlag. Het is ook de grootste toeristische trekpleister van het land.

 

Angkor Wat combineert twee hoofdelementen van Khmer-tempelarchitectuur: de tempelberg en de latere tempelgalerij. Het is ontworpen om de berg Meroe voor te stellen, het tehuis van de Devas in hindoeïstische mythologie: binnen een slotgracht en een 3,6 kilometer lange buitenmuur staan drie vierkante galerijen, elk hoger dan de vorige. In het centrum van de tempel staat een quincunx van torens. In tegenstelling tot de meeste Angkoriaanse tempels is Angkor Wat gericht naar het westen; academici zijn verdeeld over het belang hiervan. De tempel wordt gewaardeerd om de grandeur en harmonie van de architectuur, de uitgebreide bas-reliëfs en de vele Devata’s die de muren versieren.

 

De moderne naam Angkor Wat betekent “Tempelstad” of “Stad der Tempels” in Khmer; Angkor, wat “stad” of “hoofdstad” betekent, is een spreektalige vorm van van het woord Nokor, wat van het Sanskriet woord nagara (Devanagari) komt.