Ramblin’ Man
The Allman Brothers Band
Dickey Betts en Bonnie Bramlett
Opname 20 april 1979
Capitol Theatre, Passaic, New Jersey
Gast: Bonnie Bramlett
The Allman Brothers (1979)
Van links naar rechts:
- David Goldflies – bass
- Dan Toler – guitar
- Butch Trucks – drums
- Gregg Allman – vocals, keyboards
- Dickey Betts – vocals, guitar
- Jaimoe (Jai Johnny Johansen) – drums
Dickey Betts
Dickey Betts (1943–2024) was een Amerikaanse gitarist, zanger en songwriter, vooral bekend als medeoprichter van de Allman Brothers Band. Geboren als Forrest Richard Betts in Florida groeide hij op met country, blues en bluegrass. In 1969 richtte hij samen met onder anderen Duane en Gregg Allman de band op. Hun muziek mengde zuidelijke rock met blues en jazz, en Betts’ melodische gitaarspel en heldere toon gaven het geluid een unieke, zonnige kleur.
Na de dood van Duane Allman in 1971 kreeg Betts een nog grotere rol. Hij schreef enkele van de bekendste nummers van de groep, zoals “In Memory of Elizabeth Reed,” het radiovriendelijke “Ramblin’ Man” (een grote hit in 1973) en het instrumentale “Jessica,” dat later een Grammy opleverde voor Best Rock Instrumental Performance. Zijn stijl met twin-guitars, eerst naast Duane en later met onder anderen Warren Haynes, werd een blauwdruk voor zuidelijke rock.
Naast zijn werk in de band bracht Betts in 1974 het soloalbum Highway Call uit, waarin hij country en rootsmuziek ruim baan gaf. De Allman Brothers Band kende meerdere pauzes en hervormingen: na een breuk in 1976 keerde de groep terug in 1978, stopte opnieuw in 1982 en startte weer in 1989. Betts bleef een sleutelfiguur, maar verliet de band in 2000 na interne spanningen. In 1995 werd hij, samen met de rest van de groep, opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame”
Na 2000 tourde hij vooral met Great Southern en de Dickey Betts Band. Het album “Let’s Get Together” (2001) liet horen dat zijn spel nog altijd warm en melodisch was. Gezondheidsproblemen beperkten later zijn optredens, maar zijn invloed bleef groot. Betts overleed in 2024, tachtig jaar oud. Zijn nalatenschap leeft voort in zijn tijdloze composities, zijn lyrische gitaartoon en in generaties muzikanten die zijn mix van country, blues en improvisatie als voorbeeld zien.
Bonnie Bramlett
Bonnie Bramlett (1944) is een Amerikaanse zangeres en songwriter die bekendstaat om haar krachtige stem en haar rol in de ontwikkeling van de rock- en soulmuziek. Ze groeide op in Granite City, Illinois, en begon al op jonge leeftijd te zingen. Haar eerste professionele ervaring deed ze op als achtergrondzangeres bij rhythm-and-bluesartiesten als Ike & Tina Turner. Haar rauwe, soulvolle stem viel op en gaf haar snel toegang tot de bredere muziekscene van de jaren zestig.
In 1967 trouwde ze met gitarist en songwriter Delaney Bramlett. Samen richtten ze “Delaney & Bonnie and Friends” op, een band die een unieke mengeling van rock, soul, blues en gospel bracht. De groep werkte samen met grootheden als Eric Clapton, George Harrison, Leon Russell en Duane Allman. Hun live-album “On Tour with Eric Clapton (1970) werd een mijlpaal en wordt nog altijd gezien als een invloedrijk werk binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Bekende nummers als “Never Ending Song of Love” en “Only You Know and I Know”lieten horen hoe Bonnie’s krachtige en emotionele zang het geluid van de band bepaalde.
Na haar scheiding in 1973 begon Bonnie aan een solocarrière. Ze bracht albums uit als “Sweet Bonnie Bramlett” (1973) en later “It’s Time” (2002). Hoewel ze solo minder commercieel succes had, bleef ze geliefd om haar intensiteit en doorleefde zangstijl. Daarnaast werkte ze als achtergrondzangeres mee aan projecten van onder anderen Joe Cocker, Stephen Stills en Little Feat. Haar veelzijdigheid maakte haar tot een veelgevraagde artieste.
Naast muziek bouwde Bonnie ook een acteercarrière op. Ze verscheen in films en televisieseries, waaronder de populaire sitcom “Roseanne” in de jaren negentig, waarin ze een terugkerende rol speelde.
Bonnie Bramlett wordt gezien als een van de meest authentieke vrouwelijke stemmen uit de Amerikaanse rock- en soulgeschiedenis. Haar bijdrage aan de vermenging van stijlen en haar samenwerking met legendarische muzikanten hebben haar een blijvende plaats gegeven in de muziekgeschiedenis.
The Allman Brothers Band
De Allman Brothers Band werd in 1969 opgericht door de broers Duane en Gregg Allman, samen met Dickey Betts, Berry Oakley, Butch Trucks en Jaimoe. De groep smolt blues, rock, country en jazz samen tot een avontuurlijke, improviserende stijl die later bekend zou staan als Southern rock. Het kenmerkende twin-gitaargeluid van Duane en Betts, met lange instrumentale stukken, gaf de band een eigen identiteit op het podium.
Het debuutalbum The Allman Brothers Band (1969) en Idlewild South (1970) bouwden een trouwe fanbasis op, maar de doorbraak kwam met het livealbum At Fillmore East (1971). De energieke, lange versies van “Whipping Post” en “In Memory of Elizabeth Reed” maakten duidelijk dat de band live op zijn sterkst was. Kort daarna sloeg het noodlot toe: Duane Allman overleed in 1971, bassist Berry Oakley in 1972.
Ondanks dit verlies ging de band door. Brothers and Sisters (1973) leverde hits op als “Ramblin’ Man” en het instrumentale “Jessica”, beide door Dickey Betts geschreven. In de tweede helft van de jaren zeventig zorgden persoonlijke problemen en juridische kwesties voor breuken. De groep stopte in 1976, keerde terug in 1978 en viel opnieuw uiteen in 1982.
In 1989 volgde een succesvolle reünie met onder anderen Warren Haynes en Allen Woody. De Allman Brothers Band hervond zijn kracht op het podium en bouwde een traditie op met jaarlijkse concerten in het Beacon Theatre in New York. Albums als Seven Turns (1990) en Hittin’ the Note (2003) lieten horen dat de band relevant bleef.
In 2014 nam de groep afscheid met een laatste show in het Beacon Theatre. Gregg Allman overleed in 2017, maar de invloed van de band blijft groot. Hun mix van virtuositeit, improvisatie en zuidelijke roots vormt nog altijd een blauwdruk voor live-georiënteerde rockmuziek. Nieuwe generaties muzikanten ontdekken hun muziek en verhalen telkens opnieuw wereldwijd.
The Allman Brothers – Ramblin’ Man. Dickey Betts in Capitol Theatre (1981)
Ramblin' Man (songtekst)
Lord, I was born a ramblin’ man
Tryin’ to make a livin’ and doin’ the best I can
And when it’s time for leavin’, I hope you’ll understand
That I was born a ramblin’ man
Well my father was a gambler down in Georgia
And he wound up on the wrong end of gun
And I was born in the back seat of a Greyhound bus
Rollin’ down Highway 41
Lord, I was born a ramblin’ man
Tryin’ to make a livin’ and doin’ the best I can
When it’s time for leavin’, I hope you’ll understand
That I was born a ramblin’ man
I’m on my way to New Orleans this mornin’
Leaving out of Nashville, Tennessee
They’re always having a good time down on the bayou
Lord, and Delta women think the world of me
Lord, I was born a ramblin’ man
Tryin’ to make a livin’ and doin’ the best I can
And when it’s time for leavin’, I hope you’ll understand
That I was born a ramblin’ man
Lord, I was born a ramblin’ man
Lord, I was born a ramblin’ man
Lord, I was born a ramblin’ man
Lord, I was born a ramblin’ man
Ramblin' Man (release)
Ramblin’ Man van The Allman Brothers Band werd geschreven door Dickey Betts, met leadzang en gitaar van Betts en tweede gitaar door gastspeler Les Dudek. De opname (Capricorn Sound Studios, Macon) werd geproduceerd door Johnny Sandlin, met Gregg Allman (orgel), Chuck Leavell (piano), Jaimoe en Butch Trucks (drums/percussie) en Lamar Williams (bas). Capricorn Records en Phil Walden leidden de release in 1973; het werd hun grootste hit.
De titel en het reizende, zwervende perspectief verwijzen bewust naar Hank Williams’ gelijknamige Ramblin’ Man (1951), een andere compositie, maar een grote inspiratiebron. Betts vertaalde die country–honky-tonk erfenis naar een soepele, twin-guitar southern-rock met melodische hooks en harmonische leadlijnen. Zo koppelde hij Williams’ thema van rusteloosheid aan de band’s brede Americana-gevoel (meer western swing en countrykleur) waardoor Ramblin’ Man tegelijk eerbetoon en vernieuwing werd en de Allman Brothers definitief naar het poppubliek bracht.
Voetnoten
- Allman Brothers Band (ABB) wiki
- Componist Ramblin’ Man: Dickey Betts